Geldruimte

Uit Anke Veld
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
NAVIGATIE
HOOFDPAGINA
ANNA
LODE
MAAIKE
LORE
NATHAN
ROB
ESTHER
JORIS
NKdeE-Theorie
LEXICON
LINKS
 Dit artikel is een stub, samen met haar andere versie GeldRuimte. Het concept ligt Gevoelig.


De Geldruimte is een speculatieve hypothese die het model van de tijdruimte of ruimtetijd uitbreidt met de kwantificerende dimensie van het kapitaal.

De Geldruimte behelst een expansie van het menselijk reële met het virtuele als potentie. De Neo-Kathedraalse Leer (N-KL) verwerpt het Zijn als overbodig: de vele implicaties van deze ontologische stellingname dient nog volledig geëxpliciteerd te worden. Eén van de gevolgen is alvast de evidentie van verschillende realiteiten in traditionele zin omdat enkel het zijn vasthoudt en moet vasthouden aan één onwrikbare realiteit. In de N-KL is er wel een eenheid van Gebeuren, maar die 'is' er niet, het gebeurt gewoon (of niet: het is op dit moment nog niet duidelijk of met het Zijn ook het Niet-Zijn of het Niets kan worden weggedacht) De realiteit is dus niet wat er is, dat is een redundatie. De realiteit is een interface tot het gebeuren. Wat er van het Gebeuren menselijk waarneembaar is, noemen we de humane realiteit of het menselijk reële. Er zijn echter oneindig veel realiteiten denkbaar. Uiteraard is voor ons de humane realiteit de meest relevante. Het Inhumane wint echter snel aan belang omdat binnen de humane realiteit op relatief korte termijn de ondergang van het menselijke zoals het zich nu voordoet onafwendbaar is. Om de mens te 'redden' is er een Inhumaan referentiekader nodig dat op de wijze van Agamben een buiten is dat het binnen bepaalt, een consistente Inhumane realiteit die waarschijnlijk enkel de vorm kan aannemen van een autonoom rationalisme (zie daarover bv. Reza Negarestani's zich nogal euh, fel manifesterend schrijfsel 'The Labor of the Inhuman').

Het menselijk reële wordt onderzocht, beschreven en uitgebreid door de mathesis en de natuurkunde, bijvoorbeeld in het theoretische model van de Ruimtetijd. Het menselijk reële omvat dus ook het denkbare, het niet-gebeurende gebeuren, het niet-waargenomene gebeuren, het onbeschrijfelijke en het onmogelijke. Er is een duidelijk waarneembaar traject vanuit het inhumane en het onmogelijke naar het mogelijke. Dit traject noemen we het virtuele traject of de Potentiële Tractie. Binnen de humane realiteit wordt de Potentiële Tractie ervaren als een retro-actieve kracht uit de toekomst die elke vrije wil uitsluit. Vanuit bepaalde perspectieven is het concept van de humane Vrije Wil ook gewoon een lege doos die er weinig toe doet

Die ervaring mogen we niet onmiddellijk afdoen als doemdenken, loze verbeelding of mythomaan messianisme: de ervaring is een emotionele realiteit die de concrete toepassing van elk project problematiseert en dus ook bij elke vorm van commitment dient in overweging genomen te worden omdat geen enkele realiteit bij voorbaat prioriteit kan krijgen op een andere. Het getuigt van kortzichtig antropocentrisme om 'ons' project van autonoom rationalisme af te schilderen als de ene en ultieme weg voor de mensheid. Om maar iets te zeggen: wie zijn wij om andere levensvormen op aarde het leven te ontzeggen? Als het xenofeminisme en het Afro-pessimisme de weg naar het Inhumanisme incontournabel maakt, moet het Inhumanisme ook die consequentie doordenken.

Het project van het autonome rationalisme is immers in vele opzichten evenzeer 'slechts' een emergentie van een autonoom systeem zoals de menselijke economie, de literatuur, de militaire machine, de filosofie of de gecorrumpeerde kunstindustrie een geautonomiseerde menselijke creatie is: al deze processen lopen quasi autonoom, supra-individueel verder doorheen de generaties. Wanneer één autonoom proces het geheel van de processen gaat domineren hebben we sowieso te maken met een aflopende functie. Schoon, maar 't duurt niet lang. De Verlichting in een kakkerlakkenkot.

Binnen het amalgaam van al deze autonome tendensen binnen de humane realiteit kunnen we de werking van een spinozistische natuur lezen, een gaia-bewustzijnsgenese, een transhumanisme of een nieuwe eindstap in een Hegeliaanse Bildung. Of honderden andere ismen of melismen. Elk lezing produceert een andere min of meer valabele realiteit. Hoe meer realiteitsbesef we hebben, hoe gezonder we zijn als mens, want dan zijn we beter gewapend om te reageren op de uitdagingen die ons wachten. Daarbij is het wel van uitzonderlijk belang om ten alle tijden Project en Traject in de Subject-Object relaties gescheiden te houden. Volgens het N-KL STOP-model, een Projectgerichte Actieve benadering van de Pap van het Gebeuren (de PAP) zeggen we:

 Het is heel erg ongezond om èèn der Vingers in de Pap bij het roeren uit het oog te verliezen.

Aan een consistent glorieus Project dat alle subjecten overbodig maakt heeft ook niemand iets, tenzij de bedenkers ervan dan, efkens.

Op deze manier probeert de N-KL het realteitenbesef te bevorderen zodat haar neofieten hun gedrag maximaal naar het gezonde kunnen richten, omdat gezondheid nu eenmaal resulteert in een prettig gevoel, onze 'hidden agenda'.

De Geldruimte is een hypothese die het Potentiële op de Ruimtetijd projecteert en aldus kwantificeerbaar maakt. Het trekt bestaande kwantificeringstrajecten door van het reële naar het virtuele.

De interface voor deze projectie is het Neo-Kathedraalse STOP-model (zie afbeelding): een functionele codering van het gebeuren.

Het Neo-Kathedraalse STOP model voor de categorisatie van de bewegingen binnen het Gebeuren


Een voorbeeld zal veel verduidelijken. Voorlopig is het voldoende te onthouden: in de humane realiteit is alles mogelijk, maar het mogelijke is òf betaalbaar of òf onbetaalbaar.